Model przyrostowy

Ten artykuł wymaga dopracowania zgodnie z zaleceniami edycyjnymi.
Dokładniejsze informacje, co należy poprawić być może znajdziesz na stronie dyskusji tego artykułu.
Po naprawieniu wszystkich błędów można usunąć tę wiadomość.

Model przyrostowy (realizacja przyrostowa, ang. incremental development) – jedna z technik pisania oprogramowania.

[edytuj] Fazy

określenie całości wymagań (w ramach naszych możliwości, na tyle na ile uda nam się ją

sprecyzować), wykonanie wstępnego, ogólnego projektu całości systemu

wybór pewnego podzbioru funkcji systemu
szczegółowy projekt (wg modelu kaskadowego) oraz implementacja części systemu

realizującej wybrane funkcje

testowanie zrealizowanego fragmentu i dostarczenie go klientowi
powtarzanie kolejnych etapów, aż do zakończenia implementacji całego systemu

[edytuj] Zalety

częste kontakty z klientem (skrócenie przerw w porównaniu z modelem kaskadowym)
brak konieczności zdefiniowania z góry całości wymagań (na wstępie definiujemy co

nam się uda mając nadzieję, że uda nam się wyspecyfikować całość wymagań na etapie testowania zrealizowanych fragmentów)

wczesne wykorzystanie przez klienta fragmentów systemu (funkcjonalności)
potencjalne opóźnienia: możliwość elastycznego reagowania – opóźnienie realizacji

fragmentu – przyspieszenie prac nad inną/innymi częściami (sumarycznie – bez opóźnienia całości przedsięwzięcia projektowego)

[edytuj] Wady

dodatkowy koszt związany z niezależną realizacją fragmentów systemu
potencjalne trudności z wycinaniem podzbioru funkcji w pełni niezależnych
dlatego: konieczność implementacji szkieletów (interfejs zgodny z docelowym

systemem) – dodatkowy nakład pracy (koszt), ryzyko niewykrycia błędów w fazie testowania

[edytuj] Uwagi

Stosuje się do przypadków, gdy dopuszczalna jest okrojona funkcjonalność systemu.

[edytuj] Zobacz też

Menu
- Home
- O nas

Programowanie